Z głębi Jezusowego serca wyrywa się radosny okrzyk uwielbienia, będący niezwykłym świadectwem Jego stosunku do Ojca. On jako Syn otrzymał wszystko od Ojca: poznanie Boga i udział w Jego potędze. Jezus jak nikt inny zna tajemnicę Ojca, lecz odsłania ją tylko tym, którzy są gotowi ją przyjąć: biednym, głodnym, utrudzonym, odrzuconym. Dlaczego tak? Ponieważ patrząc czysto ludzką mądrością i roztropnością, która ma na temat Boga swoje utarte poglądy, nigdy nie zrozumie się Bożego orędzia, będącego w stanie zrewolucjonizować całe życie człowieka, tylko wtedy gdyby ten je przyjął.
Jezus kieruje swe słowa do prostaczków, nie do prostaków, lecz do tych co mają serce otwarte na Boże działanie. Do ludzi prostych, czystego serca, pokornych, którzy są jak małe dzieci. A małe dziecko nie potrafi kłamać, oszukiwać, ono docieka, szuka prawdy, jest ufne i wszystkiego uczy się od dorosłych, to od nich uczy się tego co dobre, ale i czerpie złe nawyki. Jezus woła „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście” i przez to zapewnia, że ci właśnie znajdą w Nim ukojenie dla swoich dusz. Bóg się nam nie narzuca, On objawia się na stopniowo uwzględniając nasze zdolności poznawcze. Nie oznacza to, że możemy Go ogarnąć, lecz wprost przeciwnie, uświadamiamy sobie przez to jak jest On wielki i nieogarnięty. Dlatego musimy w pewnym momencie naszego życia stwierdzić, że najlepszym i najbardziej stosownym sposobem mówienia o Nim jest nasze milczenie.