EWANGELIA
(Mt 28,1-10)
Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Anioł zaś przemówił do niewiast: Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem. Pośpiesznie więc oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom. A oto Jezus stanął przed nimi i rzekł: Witajcie. One podeszły do Niego, objęły Go za nogi i oddały Mu pokłon. A Jezus rzekł do nich: Nie bójcie się. Idźcie i oznajmijcie moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą.
DOBRE SŁOWO
Cisza
DZIELENIE
Wielka Sobota. Dzień, w którym Bóg milczy. Grób jest zamknięty, a świat zdaje się iść dalej, jakby nic się nie stało.
„Wy się nie bójcie” – mówi anioł do niewiast. „Nie bójcie się” – powtarza Jezus. Te słowa brzmią dziś jak echo w pustym grobie, ale dla uczniów, którzy zostali sami, były wtedy niemal niemożliwe do przyjęcia.
Ty też się nie lękaj. Jeśli starasz się żyć Ewangelią, pewnie znasz uczucie lęku. Czasem, tak jak apostołowie po śmierci Mistrza, czujesz paraliżujący strach i zwątpienie. Bywa, że samotność staje się tak głośna, że zagłusza wszelką nadzieję.
Pomyśl o zagubieniu uczniów. Ten, który rozmnażał chleb, uzdrawiał i wskrzeszał, teraz leży bezsilny w grobie. Po ludzku to koniec. Pora wrócić do dawnego życia, do sieci, do urzędu celnego. Można pomyśleć: „Źle zainwestowałem swój czas, wysiłek i wiarę. To była pomyłka”.
Znasz to uczucie? Ten moment, gdy Twoja wiara wydaje się nie przynosić owoców, a Bóg milczy mimo Twojego wołania?
Właśnie w tę najgłębszą ciszę Wielkiej Soboty wchodzi On. Nie bój się tej pustki. To nie jest koniec, ale miejsce, w którym Bóg przygotowuje coś, czego nie spodziewał się żaden z uczniów. Twoja „zła inwestycja” w Bożą miłość jest w rzeczywistości jedyną, która ma wieczystą gwarancję zysku.
Zostań chwilę przy tym grobie. Nie uciekaj w hałas. Zaufaj ciszy.
MODLITWA
Panie Jezu, dziękuję Ci za dar Wielkiej Soboty – za Twój święty spokój w grobie. Proszę, bądź przy mnie, gdy w moim życiu zapada cisza i gdy wydaje mi się, że Cię nie ma. Naucz mnie ufać Tobie bardziej niż mojemu strachowi. Niech Twój pokój, który przewyższa wszelkie zrozumienie, strzeże mojego serca, gdy czekam na światło Zmartwychwstania.
Zdzisław Pytka | Olesno